دی نا چون ققنوس است که از خاکستر می بالد و بر آتش می زاید. بر گور می رقصد و در مرگ می خواند که: از تن بی سر چه ترسانی مرا؟/ من قلندر زاده ام داد از فراق.
دی نا لحظه ای درنگ است برای یادآوری نام کسانی که دلمان برایشان تنگ می شود.
و آوازی است به وسعت تمام حنجره های زخمی سرزمین مادری ام.
دی نا منم،تویی و درد مشترکی است که باید فریادش کرد.
-----------------------------------
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون اجازه’ مولف ممنوع بوده و قابل پیگرد است.

---